ERKEN YENİLİYORUZ ZAMANA

hepimiz 
elimizde sımsıkı tuttuğumuz 
direngen bir çıta ile doğuyoruz zamana 
anamızdan, 
daha ağlamamışken 
ve apalamadan başlıyoruz yürümeye 
boynumuzdan ince 
genlerimizden saklı 
bir yaşam köprüsünün 
üzerinde 

kimimiz 
baştan yenik düşüyoruz zamana 
bir damla ana sütü değmemişken dudaklarımıza 
ve sıcak bir baba eli tutmamışken elimizi 
düşürüyoruz çıtayı 
elimizden 

çıta büyüyor yürüdükçe sonra 
büyüdükçe bedenimiz küçülüyor sanki 
ruhumuz korkularına saklanıyor 
köprü inceliyor daha bir 
sıratlaşıyor 
düşüyor omuzlarımız ayaklarımızın altına 
tutamıyoruz çıtayı 
yanıyor direngenlik 
kanıyor ellerimiz 
kızılcık yalımı bir gökyüzü sıçrıyor 
sonsuza dek 

ve erken düşüyoruz bazılarımız 
bir kez sevgili dudağı öpemeden 
okşamadan gül kokuşlu bir saçı 
bir çocuğu gezdiremeden elinden tutup 
ülkemizin mutlu günlerini göremeden 
çıtayı düşürüyoruz 

yetmiyor zamanı aşmaya 
kısa adımlarımız..

A.Uğur Olgar

[ Üşüdü Mavilerim, Sayfa: 20-21 ] 

AnaSayfa / Şiir Kitapları / Üşüdü Mavilerim