GÖĞÜN BOZARMIŞTI İLKİN

çır-çıplaktın kefene girerken
öldüğünü sanmıştık, oysa çığlığın ayaklanmış gidiyordu
yankısının peşi sıra

koyu bir sensizliğin pençesinde kıvranan kent 
kendini soğutarak yaza hazırlayan bira
bir de asansörsüz merdiven, tastamam dört kat
çıkıyormuş gibi yapmıştık 
şiirleri döke döke
yerlere

suların durduğunu sanmıştık, oysa akıp gidiyordu 
ağzımızdan çıkan iki söz arasından

gökyüzün bozarmıştı ilkin, güneşin diz üstü doğ(rul)masından
eridiğini sanmıştık karın yüreğindeki tek sıcak izin
oysa hayat donmuş elleriyle sıkıyordu, zaman denen 
varlık içindeki yoksulun boğazını

sığındığın her kadın kedi kucağıydı 
tırmaladığını sanmıştık, oysa sokaksızlık umutları
çiziklerini sağaltıyordu güle götürülen günlerin

kırmızıydın, eleğimsağmadan düştüğünü sanmıştık

A.Uğur Olgar

[ Zonkişot, 2012 ] 

AnaSayfa / Şiir Kitapları / Kıyıları Tutsak