GÜLYAZI

vakitsiz girenlere başkaldırır
toprak, sorgular yatak değiştiren nehri
orağı ekine, örsü demire şikayet eder
suçlar kumzambağına ihanet etmiş
evrensel rengini

dağlar nasıl alçalır
eteklerindeki bağ bozumlarında, bulutlar 
güneşi neden kıskanır durduklarında
bir ceylanın ağladığı taşın üstünde

yağmur en çok mezarlık ağaçlarını sever
yalnız onlara hüngürder kan sel
toprağın kokusu bir başkadır 
ah, o sessizlik kırımında

vakitsiz girenlerin tırnak izi
soğuk mermer yüzlerine düşer
gülyazı olup

kefen, cebinde saklar 
çürütmez tapusunu o daracık yerin
üşütmez sımsıkı sarıldığını

ateş nasıl bakar suya sönerken..

A.Uğur Olgar

[ Taflan, Ocak-Şubat-Mart 2008, Sayı: 4 ] 

  
                  







şiirler / anasayfa