KUŞLAR BİR KEZ

aynı kuşların ağacıydım, yıllardır gelen
biri vurulunca hepsi düştü
zeytin karası küstü gözleri
gidenlerin ardından bakakaldı kurşun

ayırdına varamadık gün doğurturken
imsak, ipliği katranı beğenmedi
yaşamın, belki öl(d)üydük
kuşlarla aynı dal yastıkta

bu sürek avında
zamanın  gamzeli yanağından et kopardı
kum saatini durmadan çeviren
kemikli el

saliseler, saniyeler, dakikalar utanca kaldı

saatteki çift a'nın şaşmasıysa
sırtına sessiz harf saplanmış son sözün
av borusu

sulara nişan koydu gelin kızın kınalı avuçları
yalnızlığın ilk haritasını hızla yiten yaz güneşi çizdi
unutarak denizin sakinlerini eylül oltalarında

adaları doluşturduk kentli şairleri masalardan kaldırıp
bir tek doruktaki buluta yakıştırdık ıssızlığı

hadi getir öyleyse karanlığını, şarap şişesinden sızlayan
akşamcı garip gölgeyle değişmeye çoktan razıyım

anlaşılan hiç gülmedi bu ağaç
bu kavak kavak uzayan hayatta

kuşlar bir kez öldüydü oysa.

A.Uğur Olgar

[ Denizsuyukasesi, Sayı: 19 ] 

AnaSayfa / Şiir Kitapları / Öteki Düşkenar