SON YAPRAK

karıncalar tabut taşırdı .. ekmek ağacından..
kış kökünde dal bahar üşürdü yaprak

vakitsiz adamlar ihtiyardı .. buruşuktu gülüşleri
hep akşamdı, bütün sözleri çavdar rengi kefenle
çıkıyordu ağızlarından

dilleri ıslatırdı geceyi, tütüne sarılırdı unutulan
en ince belli gizler en uykusuz su büklümünde

göçerdi sesleri.. saat kulesinin tepesine konardı her yıl
akrep yelkovanın üstünden geçerdi artık
hiç gitmeyecekmiş gibi biriktirirlerdi
ovadaki ve dağdaki çalıları

doğmazdı güneş, tansız bir devrim yapılırdı
alnına kara çalınan tanrı katının
içinde koşulurdu buruk gidenlerin maratonu
düşerdi hepsi yüz kırk iki metre kala

karınca yuvalarına sığmazdı 
değirmende ağartılan saç sakal

son yaprağını dökerdi bahar dal, kış kökünde..


A.Uğur Olgar

[ Denizsuyukasesi , Sayı: 16 ] 

AnaSayfa / Şiir Kitapları / Öteki Düşkenar