YERİN ÇAĞRISI

ara sokak 
uzuyor yerin çağırdığı insanların 
ellerindeki son gökkuşağına doğru 

eskiyor resim, kuşlarıyla birlikte 

o zaman yeniydi şu otomobil 
onda öğrenmiştim karıncayla yarışmayı 

soldaki ağaç ince/cik belliydi 
sevgilim kıskanırdı, dibinde oturduğumuz 
güneşinde gölge büyüttüğümüz anlar 

şimdiyse lal balkonlar 
geveze esintileri kovalıyor 
çıktığı yere kadar 

ayakları geri geri gidiyor ırmak kenarındaki 
ana caddenin 

dökülüyor resim, bir çocuğun kucağına

A.Uğur Olgar

[ Damar, Sayı: 175 - Ada, Sayı: 6 ] 

AnaSayfa / Şiir Kitapları / Öteki Düşkenar